: : : : : : :  

• لوكالي
• اون و دوستش
• حسين درخشان
• نيما افشار
• وبلاگ امير قويدل
• وبلاگ رضا قاسمي
  
• وبلاگ مهرداد فاطمي
  
• وبلاگ " خط قرمز " وحيد
• وب‌لاگ‌هاي تنهايي من
• روزنه
• وبلاگ ايراني
• تنها در خانه
• ترازو
• يادداشت
• سياوش
• ترانه هاي تنهايي
• روي جاده نمناک
• اخترک - ب612
• امير حسابدار
• باران
• جوش

: : : : : : :  

• شهرزاد خانوم
• خورشيد خانم
• خانم عالمي
• ندا خانوم

: : : : : : :  

: : : : : : :  

: : : : : : :  

: : : : : : :  

• دفع كوتي
• 500 دقيقه تماس تلفني مجاني با کانادا
• يه عالمه نقل قول
• وب سايت شخصي امير نافعي يه طراح و برنامه نويس خوب!
• سايت موسسه بين المللي استاندارد
• يک نرم افزار وب اکسپلورر که به گفته مهدي بهتر از IE هستش.
  

• فکر کنم يواش يواش کله پاچه مورچه هه داره جور ميشه. انشاء ا..!
• مورچه چيه كه كله پاچش چي باشه!

• سويس
  :::::::::::::::::::::::::::
  |x.22.Aban.1380.x|
  "ساناز" راجع به نامه قبليش يه توضيحي برام فرستاده که اون رو خواهيد
  خوند! من بايد اينجا متذکر بشم که اگر اشکالي در فهم نامه قبلي
  بوده تقصير از منه! شايد بايد قبل از اينکه منتشرش کنم با "ساناز"
  هماهنگ ميکردم. "ساناز" خانم بازم شرمنده!
  
  " 
  ... من اون روز که mailم رو در وبلاگت خوندم خيلي از چيزي که از اون ميشه 
  برداشت کرد شرمنده شدم.
  يعني اينکه من اصلا" اون چيزي که از اون مطلب ميشه گرفت در نظر نداشتم
  بگم.ببين! من به عنوان يه "آدم" {منظورش حوّا است} يا بهتر بگم يه "بشر"
  {دقيقا"} فکر ميکنم هيچ وقت اجازه ندارم به هيچ مليتي توهين کنم و هر 
  چقدر هم که درياي اشکالاتي هستند با لفظ احمق يا هر چيزه ديگه اي
  از اونا نام ببرم، چون اگر اين کار رو بکنم ديگه هيچ فرقي با اون چيزي که
  فکر ميکنم همه رو دارم ازش نفي ميکنم ندارم(که متاسفانه اين مساله
  در کشور ما که تقريبا" ميشه گفت يه جاي ايزوله است بيشتر ديده ميشه
  و ما متاسفانه به خودمون اجازه ميديم به بعضي از مليتها که اونجا زندگي 
  ميکنند خيلي راحت توهين کنيم که البته من نميگم چون خودت بهتر از
  من ميدوني).
  حالا اينکه من منظورم از گفتن اون مطلب در نامه قبليم چي بود رو ميگم :
  بايد بگم، اين جور کشورها مثل "سويس" که به جرات ميتونم بگم يه کشور
  خاص در دنيا است! با يه اقتصاد قوي و و و مردم به خودشون زحمت نميدن که
  به مسائل مهم در زندگي (البته از نظر من مهم بودن هم نسبيه و به آدما
  بر ميگرده) توجهي کنن. زندگي را در يه چهار چوبه پيش پا افتاده ميبينند
  و با يه تعريف خاص به خودش که از نظر من اينجاش در يه قسمتايي خوبه 
  و در قسمتايي بيشتر بچه گانه است. 
  ميتونم اينجوري منظورم رو بگم که ما در اونجا به خاطر اينکه در يک کشور 
  خاص با شرايط و مشکلات مربوط به خودش زندگي ميکنيم آدما مجبور به
  فکر و انديشه ميشند، جوونا به دنبال اون چيزي که ندارند و ...
  ولي در اين جور کشورها مثل "سويس" که همه چيز مثل لقمه آماده
  شده ميمونه، مردم ديگه احتياج به فکر کردن ندارند و واقعا" ميگم يه جوره
  خاصي خودشون را براي اين کارا به زحمت نميندازند. مثلا" تو فکر ميکني
  چند درصدي از جووناي اينجا که وارد مرحله تحصيلات بالا ميشند( که ما اونو
  دانشگاه ميدونيم)؟ فقط 3% و وقتي من ازشون سوال ميکنم خوب چرا بيشتر
  درس نميخونيد ميگن چه فايده؟ آخريش چي؟ برو بابا! چرا خودم را و عمرم را 
  تلف کنم! به چه دردم ميخوره؟ ميتونم برم هنرستان يه شغل ياد بگيرم و بعدش
  هم يه ذرّه حقوقم از بقيه آدمايي که رفتن دانشگاه کمتره ولي ميتونم باهاش 
  همه کاري بکنم. پس ببين اينه تفکره يه جوون اينجا. بعضي بچگيشون 
  اينه که چجوري گرس را ميتونن در سيگار بريزن و البته اين حداکثر تا 30 
  سالگي ميمونه بعد هم تموم ميشه ولي اون سن يه چيزه بسيار معموله
  در بين جوونهاي اينجا. خيلي دخترها و پسرهاشون خوش قيافه و با
  هر مزيته ظاهري که از نظر من يه آدم ميتونه داشته باشه! ولي من 
  هميشه اونارو مثل يه باربي (Barbie) ميبينم که فقط بايد تماشاشون
  کرد و گفت خدا چه قدرتي داشته در خلقه آدمهاي زيبا.
  من با خيلياشون صحبت کردم ولي هيچ کدون بيشتز از چند دقيقه
  طول نکشيده. باهاشون يه مسافرت يه هفته اي هم رفتم و خيلي چيزا
  از نزديک ديدم.ببين... با وصف اون چيزايي که گفتم، من از اين دلم هميشه
  ميسوزه . ميگم ما تو ايران بچه هامون اين همه زحمت ميکشند! درس
  ميخونن وقعا" از همه چيزشون ميگذرند ولي آخرش هيچي!براي همين هميشه
  اين ناراحتي باهام هست! البته از حق هم نبايد گذشت گه يه مزيتهايي
  هم دارند که کشورشون "سويس" شده! که لازم به گفتن هم نيست که از 
  چه سيستم قوي برخورداره.ولي از نظر من اين سيستم فقط از مردم يه 
  روبوت کاملا" برنامه ريزي شده ساخته که البته اين برنامه به نفعه خود
  مردمه! اينا خيلي مزيتهاي خاص دارند که قاابل شمردن هست ولي 
  تمام حرف من با جووناشون بود که چقدر پوچ زندگي ميکنند.
  .... يه آرزوهايي دارند که اگر بشنوي خندت ميگيره!
  از يه چيزايي ذوق ميکنند که ما شايد اون صدها بعد از اون رو رد کرده
  باشيم. در يه کلام به خاطره زندگي بسيار راحته که به خودشون
  زياد فشار نميارن. البته فقط اينجا رو ميگم. يه چيزايي رو سخت
  ميدونن که فقط بايد بهش خنديد! يا يه چيزايي رو مشکل ميدونند که
  شايد ما اصلا" بهش نگاه هم نميکنيم. در واقع اينه که کاملا" بدون
  هيچ گونه فلسفه اي زندگي ميکنند. 
  "
  حرفاي ساناز رو خونديم! قبل از هر چيز خيلي خوشحالم که همچين 
  هموطنايي دارم. اينکه آدم حرف خودش رو تصحيح کنه و از همه مهمتر
  نسبت به حرفي که ميزنه احساس مسئوليت کنه.
  ميدونم که نوشتنه اينهمه مطلب براي ساناز کار سختي بوده ولي
  با اينحال چون حس کرده که مطلبش رو يه عده ديگه ميخونند
  براش مهم بوده که برداشت غلط نکنند!... چقدر خوبه که ماهم از
  ساناز ياد بگيريم و خودمون رو در قبال حرفايي که ميزنيم يا مينويسيم
  مسئول بدونيم.
  
  براي اينکه من هم از ساناز تبعيت کنم بايد بگم که يکي ديگه از
  دوستان برام نامه اي فرستاده و راجع به مزاياي سويس يه حرفايي
  زده که البته ساناز هم اشاراتي به اون داشته. اون مطلب رو در روزهاي
  آينده براتون خواهم نوشت.

• چشمهايش
  :::::::::::::::::::::::::::
  |x.21.Aban.1380.x|
  از اون شبهايي بود که همه فکرهام باهم قاطي شده بود! از يه طرف مثل هميشه داشتم با خودم کلنجار ميرفتم که بشريت
  براي چي خلق شده و من اين وسط چه کاره هستم و از طرفي ديگه کاراي شرکت، روابطم با آدما و ... خلاصه خيلي ذهنم مشغول بود.  سوار اتوبوس شدم و رديف آخر نشستم. اتوبوس راه افتاد. مدتي داشتم توي فکرام شنا ميکردم. اينقدر غرق شده بودم که متوجه نشدم از اول راه داره نگاهم ميکنه.
  نميدونم چرا ولي يکهو رشته افکارم براي يه لحظه پاره شد، انگار که سنگيني نگاهش باعث اين کار شد. سرم رو بلند کردم. دوتا چشم ميشي رنگ مستقيم داشتن تو چشام نگاه ميکردن. اول فکر کردم اشتباه ميکنم سرم رو انداختم پايين ولي دوباره نگاه کردم و همون نگاه. آره توي اولين نگاه اينو فهميده بودم. چنان ارتباط قوي برقرار شده بود که ديگه حتي سرم رو نمي تونستم پايين بندازم. و در يک لحظه يک لحظه ناب و منحصر به فرد همه چيز برام مشخص شد. دلم يکهو ريخت پايين! عين وقتي که از يه جايي ميفتي پايين و من افتاده بودم. مطمئن بودم که اون هم همينطوره. براي چند دقيقه فقط نگاه! نگاه و نگاه. و توي اون چند لحظه انگار که به اندازه يک عمر با چشمانمون باهم حرف زديم.انگار که يک عمر از هم جدا بوديم و يا اينکه همديگه رو گم کرده بوديم و توي اين چند لحظه ميخوايم از همه دلتنگيها، خاطرات، دلهره ها و انتظارامون براي هم حرف بزنيم از غم فراغ و ... حرفهايي رو زديم که هيچ کلمه اي براي بيانش وجود نداره. توي چشماش تمام کساني که دوست داشتم ديدم تو صورتش صورت تمام بشريت رو حس کردم احساس نابه ناب رو تجربه کردم و به مفهوم واقعي عشق پي بردم. نگاهش عمق نگاه تمام معشوقهاي دنيا رو داشت! نه!... نگاه عاشقا! نه ! نگاهش مفهوم عشق بود و بس! عشق به همه چيز، همه کس ... دوست داشتن ناب. براي لحظاتي خودم رو و جهان را باهم و يگانه ديدم.  من اون شده بودم و اون من و ما همه!... خودم رو در صلح کامل با جهان اطرافم حس کردم. و براي يک لحظه ناب و منحصر به فرد خالي از هرگونه سوال بودم. انگار تمام سوالاتم جواب داده شده بودند و من به راز خلقت پي برده بودم. حس کردم که براي اولين بار دارم ميفهم وقتي که آدم حوا رو ديد چه حسي داشت. و من هم حس کردم حوا رو ميبينم. حرف حرف و حرف! به اندازه يک عمر در اون چند لحظه فقط با چشمانمون حرف زديم. و توي اون لحظه پي به مفهوم واقعي زندگيم بردم. و براي اولين بار براي خودم جايگاهي در جهان حس کردم. و به مفهوم وجوديم توي اين دنيا پي بردم. آره! تو همون لحظه حس کردم که اهلي شدم. و ناگهان يک نفر بين نگاهمون قرار گرفت! اتوبوس ايستاد. سرم رو پايين انداختم تا دوباره تمام احساس نابم رو جمع کنم و... سرم رو بلند کردم! ... دلم حورري ريخت پايين! اين امکان نداشت! اون اونجا نبود! باورم نميشد... بلند شدم وداد زدم!  آقا نگه دار! نفهميدم که چطوري خودم رو وسط خيابون انداختم... اون همونجا بود. با همون نگاه به همون عمق!  ولي اينبار داشت لبخند ميزد. ايستادم و سعي کردم خودم رو غرق کنم. بسپرم...وا بدم... براي يک لحظه حس شهوديم به من اخطار داد... سرم رو برگردوندم. نه! نه! يک کاميون به سرعت به طرفش حرکت ميکرد و ... تمام توانم رو جمع کردم به طرفش پريدم ولي... دنيا دور سرم تيره و تار شد... ديگه هيچي نديدم.... وقتي به هوش اومدم کنار خيابون بودم و مردم و راننده دورم جمع شده بودند... فقط سرم رو بلند کردم که ببينمش! خدايا! چرا حالا ! اين عادلانه نيست... نميدونم چطوري ولي تمام توانم رو جمع کردم و به سمت جايي که تصادف شده بود رفتم... عين ديوونه ها دور خودم ميچرخيدم... نبود! نگاه کردم و نگاه کردم... هيچ اثري ازش نبود.. حتي يه قطره خون ... حتي... به سمت راننده دويدم ... مردم حايلم شدند... فرياد ميزدم کو! کجاست؟ کجا بردينش... و مردم عين اينکه يه ديوانه ديده باشند ميگفتند کي رو ... هيچ کس اون رو نديده بود...
  باورم نميشد اون نگاه... اونهمه حرف! خيلي واقعي بودند... و... هنوز هم وقتي اون نگاه رو به خاطر ميارم... و اونهمه حرف رو باورم نميشه! نميدونم کي بود چي بود! اصلا" وجود داشت يه فرشته بود.. تصوراتم بود.. نه! اون لبخند ابدي نميتونست فقط تصورات من باشه. درست به اندازه خودم واقعي بود... از اون روز هرجا که ميرم و هرکي رو که ميبينم به دنبال اون چشمان هستم. شما هم اگر روزي چشمي رو ديديد که جستجو ميکرد... آدرس من رو بهش بدين. گرچه ميدونم که اون الان من رو ميبينه ولي نميدونم چرا به طرفم نمياد. شايد تويه دنياي ديگه منتظر منه! شايد هنوز وقتش نشده بود و من زودتر از موعد اون  رو ديدم.
  پاييز 80 - چشمهايش

• براي بزرگتراي کوچيک و کوچيکتراي بزرگ
  :::::::::::::::::::::::::::
  |x.21.Aban.1380.x|
  
  اين متن بخشي از يه داستانه شعره به اسم "دريا پري کاکل زري" از "گلي ترقي". اين کتاب يه بار چاپ شد و ديگه اجازه چاپ نگرفته. البته من شنيدم که يک 
  کتاب از "گلي ترقي" به تازگي چاپ شده که مطمئن نيست چه کتابيه. اگه شما مي دونستيد بهم بگين. راستش من متن کامل اين کتاب رو به صورت فايل گرافيکي داشتم! ولي کپي رايت و اين حرفا ديگه! شرمندتونم. مگه اينکه خوده گلي خانم ترقي راضي باشن
  قست اولش رو ميتونيد اينجا ببينيد.
  
  در حين اينکه داشتم اين متن رو مي نوشتم يه Search تو سايت Google و چند صفحه از کتاب خاطرات پراکنده -داستان خدمتکار -رو ازش پيدا کردم.



• پاي ادامه داد : (( واقعيت نه کاري به نمودها دارد و نه به ديد محدود ما. واقعي